murmuro
murmuro, to murmur, mutter, roar
Frieze-Dennison Vergil
murmurō, āvī, ātus, 1, n.: to murmur, mutter, roar, 10.212. (murmur)
Could not find murmurans in Logeion dictionaries.
murmurans present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of murmuro
murmŭro, āvi, ātum, 1, and (ante- and post-class.) murmŭror, ātus, 1, v. dep. [murmur], to murmur, mutter; to rustle, rumble, roar, etc. (cf.: susurro, musso, fremo, strepo).
- I Neutr.
- A Form murmuro: secum murmurat, Plaut. Aul. 1, 1, 13 (52); Varr. L. L. 6, § 67 Müll.—Of discontented persons, to mutter, grumble: servi murmurant, Plaut. Mil. 3, 1, 149 (744): et murmuravit omnis congregatio, Vulg. Exod. 16, 2 al.—Of the nightingale: secum ipse murmurat, Plin. 10, 29, 43, § 82: magia carminibus murmurata, muttered, Ap. Apol. p. 304, 28.—Of inanimate things, to murmur, roar, rumble: murmurantia litora, Varr. L. L. 6, § 67 Müll.: murmurans mare, Cic. Tusc. 5, 40, 116: unda, Verg. A. 10, 212: ignis, crackles, Plin. 18, 35, 84, § 357: intestina, to rumble, Plaut. Cas. 4, 3, 6 (803).—
- B Form murmuror: murmurari coepimus, Varr. ap. Non. 478: populus murmurari coepit, Quadrig. ib. 7; Varr. ib. 11.—
- II Act., transf., to mutter or grumble at a thing: quidam tarditatem poëtae murmurari, Ap. Flor. p. 353 fin.
murmuro, āvī, ātum, āre (murmur), murmeln, brummen, I) v. leb. Wesen: a) v. Menschen, Varro LL. u.a.: secum, Plaut.: mit Acc., flebile lingua murmurat exanimis, Ov.: magia murmurata carminibus, wobei man Formeln hermurmelt, Apul. – insbes., von Unzufriedenen, murren, brummen, servi murmurant, Plaut.: murmuravit populus contra Moysen, Vulg. – b) v. der Nachtigall, interdum et secum ipse murmurat (sonus), Plin. 10, 82. – II) v. Lebl., murmeln, ertönen, rauschen, murmurans mare, Cic.: spumea semifero sub pectore murmurat unda, Verg.: murmurantes ignes, knisternd, als ein Anzeichen, daß sich das Wetter ändern wird, Plin.: mihi inanitate iamdudum intestina murmurant, der Magen knurrt mir, Plaut.
See: murmurare
murmŭrō, (13) āvī, ātum, āre (murmur), ¶ 1 intr., murmurer [pers.] : Pl. Aul. 52 ; Varro L. 6, 67 || [en parl. de pers. mécontentes] Pl. Mil. 744 || [choses] faire entendre un bruit, un murmure, un grondement, un crépitement, etc. : [mer] Cic. Tusc. 5, 116 ; [flots] Virg. En. 1, 212 ; [flamme] Plin. 18, 357 ; [intestins] Pl. Cas. 803 ¶ 2 tr., v. murmuratus.
- 1. mompelen, brommen, mopperen; ➤ servi murmurant;
- 2. bruisen, ruisen; ➤ murmurans mare;
- 3. (Plin. Mai.) knapperen; ➤ murmurantes ignes.
murmurō āvī, —, āre
- murmur, to murmur, mutter, roar: murmurans mare: flebile, O.