murmuro
murmuro, to murmur, mutter, roar
Frieze-Dennison Vergil
murmurō, āvī, ātus, 1, n.: to murmur, mutter, roar, 10.212. (murmur)
Could not find murmurantis in Logeion dictionaries.
murmurantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of murmuro
murmŭro, āvi, ātum, 1, and (ante- and post-class.) murmŭror, ātus, 1, v. dep. [murmur], to murmur, mutter; to rustle, rumble, roar, etc. (cf.: susurro, musso, fremo, strepo).
- I Neutr.
- A Form murmuro: secum murmurat, Plaut. Aul. 1, 1, 13 (52); Varr. L. L. 6, § 67 Müll.—Of discontented persons, to mutter, grumble: servi murmurant, Plaut. Mil. 3, 1, 149 (744): et murmuravit omnis congregatio, Vulg. Exod. 16, 2 al.—Of the nightingale: secum ipse murmurat, Plin. 10, 29, 43, § 82: magia carminibus murmurata, muttered, Ap. Apol. p. 304, 28.—Of inanimate things, to murmur, roar, rumble: murmurantia litora, Varr. L. L. 6, § 67 Müll.: murmurans mare, Cic. Tusc. 5, 40, 116: unda, Verg. A. 10, 212: ignis, crackles, Plin. 18, 35, 84, § 357: intestina, to rumble, Plaut. Cas. 4, 3, 6 (803).—
- B Form murmuror: murmurari coepimus, Varr. ap. Non. 478: populus murmurari coepit, Quadrig. ib. 7; Varr. ib. 11.—
- II Act., transf., to mutter or grumble at a thing: quidam tarditatem poëtae murmurari, Ap. Flor. p. 353 fin.
murmuro, āvī, ātum, āre (murmur), murmeln, brummen, I) v. leb. Wesen: a) v. Menschen, Varro LL. u.a.: secum, Plaut.: mit Acc., flebile lingua murmurat exanimis, Ov.: magia murmurata carminibus, wobei man Formeln hermurmelt, Apul. – insbes., von Unzufriedenen, murren, brummen, servi murmurant, Plaut.: murmuravit populus contra Moysen, Vulg. – b) v. der Nachtigall, interdum et secum ipse murmurat (sonus), Plin. 10, 82. – II) v. Lebl., murmeln, ertönen, rauschen, murmurans mare, Cic.: spumea semifero sub pectore murmurat unda, Verg.: murmurantes ignes, knisternd, als ein Anzeichen, daß sich das Wetter ändern wird, Plin.: mihi inanitate iamdudum intestina murmurant, der Magen knurrt mir, Plaut.
See: murmurare
murmŭrō, (13) āvī, ātum, āre (murmur), ¶ 1 intr., murmurer [pers.] : Pl. Aul. 52 ; Varro L. 6, 67 || [en parl. de pers. mécontentes] Pl. Mil. 744 || [choses] faire entendre un bruit, un murmure, un grondement, un crépitement, etc. : [mer] Cic. Tusc. 5, 116 ; [flots] Virg. En. 1, 212 ; [flamme] Plin. 18, 357 ; [intestins] Pl. Cas. 803 ¶ 2 tr., v. murmuratus.
- 1. mompelen, brommen, mopperen; ➤ servi murmurant;
- 2. bruisen, ruisen; ➤ murmurans mare;
- 3. (Plin. Mai.) knapperen; ➤ murmurantes ignes.
murmurō āvī, —, āre
- murmur, to murmur, mutter, roar: murmurans mare: flebile, O.