nacca
nacca (nacta, natta), ae, m., = νάκτης (pure Lat. fullo),
- a fuller: naccae appellantur vulgo fullones, ut ait Curiatius, quod nauci non sint, i. e. nullius pretii. Idem sentit et Cincius. Quidam aiunt, quod omnia fere opera ex lanā nacae dicantur a Graecis, Paul. ex Fest. p. 166 Müll.; Ap. Met. 9, 22, 14.
nacca, nacta od. natta, ae, m. (wie νάκτης v. νάκος, Fell, Pelz eines Tieres), der Walker, rein lat. fullo, Apul. met. 9, 22; vgl. Fest. 166 (b), 2. – Dav. naccīnus, a, um, zum Walker gehörig, Walker-, truculentia, Apul. met. 9, 27.
nacca, nacta, ou natta, æ, m. (*νάκτης), foulon : P. Fest. 166 ; Apul. M. 9, 22.