nitela
nĭtēla, ae, f. [niteo], brightness, splendor (post-class.).
- I Lit.: armorum nitela, Sol. 22, 5.—
- II Transf.
- A That which shines or glitters, a glittering particle: nitelae pulveris, gold-dust, Sol. 23, 4. —
- B That which causes to shine, a polish: nitelae oris, i. e. tooth-powder, Cat ap. Ap. Apol. p. 277, 5.
nītēla, v nitella.
1. nitēla (nitella), ae, f. (niteo), der Glanz, Schimmer, I) eig., Solin. 22, 5 (nach Mommsen aber unecht). – II) meton.: A) von dem, was glänzt, nitellae pulveris, Goldstaub, Solin. 23, 4. – B) v. dem, was glänzend macht, Glanzmittel, nitelae oris (v. Zahnpulver), Apul. poët. apol. 6.
2. nītēla, s. nītēdula.
~elli, nitores diminutive
ametistus precipuus, / decore violaceus, / flammas emittit aureas / nitelasque purpureas
nisilla, A.a lytyl shynynge
netila,hearma
1 nĭtēla, æ, f. (niteo), éclat : Sol. 22, 5 || ce qui rend brillant : Apul. Apol. 6 || poudre dʼor, paillettes dʼor (nitellæ pulveris) : Sol. 23, 4.
2 nītēla ou nītella, æ, f. , c. nitedula : Plin. 8, 224 ; Mart. 5, 37, 8 || écureuil : Sol. 23, 4.
Nitellæ , Nitores, parvi nitores.
Papias : Præcipua
virorum gloria est in armorum Nitela . Sed parvosdici potuisse patet ex alio ejusdem Solini loco cap. 36 :
Depurgant in minium
Nitelas pulveris, id est, micas aureo colore resplendentes ex arena.
Quæ crine vincit Bætici gregis vellus,
Rhenique nodos, aureamque Nitellam .
Quem ad locum Raderus pag. 396 : Nitella aurea, pulvis aureus fuit,
aureaque ramenta, quibus illuminarunt capillos. Sed rectius Salmasius ad Solinum
pag. 22. NitellamMartialis interpretatur murem agrestem vel sciurum, adeo ut rutilos puellæ crines comparet Poeta cum lana Bætica, capillis Germanorum et pilis
niteat, sed quod
nitaturin scandendis arboribus. Hinc in Glossis Lat. Gall. Sangerm.
nītēl(l)a, ae, f.: topo campagnolo o ghiro.