novale
novāle, is, n., s. novālis.
nŏvāle, (15) is, n. (novus), novale, terre nouvellement défrichée : Plin. 17, 39 || jachère : Plin. 18, 176 ; Col. Rust. 2, 2, 14 || champ cultivé [poét.] : Virg. B. 1, 70 ; Stat. Th. 3, 644 || les moissons sur pied : Juv. 14, 148.
Ager, qui Novalis ab antiquis
sapientibus vocatur, est duplex : unus quidem, qui primum ad cultum redactus est : alter
autem, ad quem interpositis quibusdam quietibus necesse est suam redire novitatem, sicut
est ager, qui duobus annis seminatur, in tertio quiescit, etc. Gloss. MS. :
Novalia, agrorum loca, quæ verno tempore scrobibus factis vinetis
aptantur. Joannes Sarisberiensis lib. 1. Policrat. cap. 2 : A Novalibus
suis arcentur agricolæ, dum feræ habeant vagandi libertatem.Novalem agrumaltero significatu sumi potissimum in Chartis Pontificiis observat Innocent. III. PP. in Decretal. Greg. lib. 5. cap. 21. pro agro scil.
qui de Novo ad cultum redigitur, de quo non extat memoria, quod aliquando cultus
fuisset. Gloss. antiquæ MS. : Excolentes diu infertilia, gratissima ex eis reddidere
Novalia . Vetus Charta apud Joach. Vadianum lib. 3 : In Novali loco, qui
Abbacella nuncupatur... Basilicam ad servitutem Dei condidi.
In hanc formam
pacis amicabiliter convenimus, videlicet quod hoscum Houdini et boscum ad Tilium cum
Novali vel sarto adjacente predicto bosco, etc.Novale
quoddam in Hogebach Novavit, quod 22. solidos persolvit. Et cap. 35 : In
silva Branvirst cœpit Novare Novale, ut in Ecclesia Fuldensi suo labore acquireret sibi
nomen et sempiternum memoriale.
NOVALE
NOVA´LE[ARATRUM]