noviter
nŏvĭter, adv., v. novus fin.
noviter, Adv. (novus) = nove, Fulg. myth. 3, 1. p. 103 M. Corp. inscr. Lat. 6, 1156; vgl. Charis. 116, 6. Paul. ex Fest. 172, 3.
nŏvĭtĕr (novus), nouvellement, récemment : Fulg. Myth. 3, 1 ; Char. 116, 6.
Hanc
chartam a patre meo Lupo Athone... et ab omnibus majoribus nostris laudatam et firmatam,
Noviter laudo et affirmo. Alias pro Nove, recens, Gall. Basilicæ Noviter
reparatæ. Fulgentius lib. 1. Mythol. cap. 1 : Amor Noviter venit.
Hac notione non semel occurrit apud Jurisconsultos.