nucleatus
nū̆clĕātus, a, um, adj. [nucleus],
- having a kernel or stone, stoned: uva passa, nucleata, Scrib. Comp. 223 dub. (al. enucleata).
nucleātus, a, um (nucleus), mit dem Kern versehen, unausgekernt, uva passa, Scrib. Larg. 233: Damascena (pruna), Apic. 8, 368.
nŭclĕātus, a, um, à noyau, à pépins : Scrib. Comp. 283 ; Apic. 8, 368.
Nucleisseu globulis, Gall.
Habeant ipsas (tunicas)
satis latas, non Nucleatas et sine filis de serico, tam in manicis quam collo et
alibi.... Sint albæ tunicæ rotundæ in pectore simili modo fissæ et Nucleatæ, cum
apertura competenti...... In manicis autem tunicarum inferiorum poterunt, secundum quod
prælatis videbitur, unum aut duos Nucleos habere, non ad lasciviam, sed ad
necessitatem. Vide supra Nodellus.