nutabundus
nūtābundus, a, um, adj. [nuto], tottering, staggering (post-class.).
- I Lit.: miles, Ap. Met. 9, 41, 2; Salv. Gub. D. 6, 13. —
- II Trop., vacillating, uncertain, Lact. 6, 3, 6.
nūtābundus, a, um (nuto), hin und her wankend, schwankend, I) eig., Apul. met. 9, 41: ad (in bezug auf) gressum nutabundi, Salv. de gub. dei 6, 13, 78. – II) übtr. = ungewiß, Lact. 6, 3, 6.
famis dira ‥ vagis ac ~is haeret
nonnulli solum se ~i vix eportantes
tremendo palleat [(sc. demon ] et ~us in omnibus membris appareat
qui in infirmitate ~us est
nutabundis non fatur virgo loquelis
arborem ‥ quae ‥ caelesti numine ~a ‥ corrueret
pini stipitem ‥ intrepidus ~um aspexit
invictae mentis fundamina nequaquam arenosis sablonum glareis ultro citroque ~is subdiderat
fundamentum ‥ ecclesiae ‥ in Christo ‥ collocatum nequaquam ingruentibus tempestatum turbinibus ~um vacillabit
regnum Merciorum ~um et (ut ita dicam) exsangue
~us, dubius, incertus
nequaquam formidosis gestibus tremibunda nec meticulosis palloribus ~a
mulier ‥ ~a, similisque parieti inclinato ‥ inter comminationem Dei et suggestionem diaboli quid crederet, nescia
ipse quoque circa eum ~us
gracilis ingenii frutices et ~a verborum vimina patulis defusa ramusculis succreverunt
ut tam favorabile viri Dei praeconium falsis suspicionum argumentis ~um elideret
pedetemptim ~is gressibus venimus ad vigessimum numerum
fides nostra ~a et fluctuans
nūtābundus, a, um (nuto), chancelant, vacillant : Apul. M. 9, 41 ; Salv. Gub. 6, 13, 78.