obdormitio

obdormītio, ōnis, f. (obdormio), das Einschlafen, übtr., duritia cordis obdormitio est, Augustin. in psalm. 75, 10: saeculi huius oblivio, quae nomine obdormitionis significatur, Augustin. in psalm. 4, 9.

obdormitio [LL] , (act of) falling asleep; b (w. ref. to death). de ~one incarcerati et de cathenis duabus R. Niger Mil. III 27 tit..  b in illa ergo ~one [sc. Christi] gratuita ego os ex ossibus ejus et caro de ejus carne processi J. Ford Serm. 30. 6 p. 243; quis referat quam negotiosum fuerit interim otium cellule illius, quam luminose noctes, quid vigilie ille felicis in Christo ~onis habuerit, quantus fuerit in silentio clamor, quanto in clamore tranquillitas? Id. Wulf. 34; cum in loco ~onis ejus mundialem ipse habitum deposuerit Chr. Abingd. II 46.

obdormītĭō, ōnis, f. (obdormio), engourdissement : Aug. Psalm. 4, 9 ; 75, 10.