oboeditio
ŏboedītĭo (obed-), ōnis, f. [oboedio],
- obedience (post-class.): per unius oboeditionem justi constituentur multi, Vulg. Rom. 5, 19: ad justitiam, id. ib. 6, 16; Ambros. de Fug. Saec. 2, 12 fin.
oboedītio, ōnis, f. (oboedio), das Gehorchen, der Gehorsam, Vulg. Rom. 5, 19 u. 6, 16. Ambros. de fuga saeculi 2, 12 extr.
vestrae voluntatis desiderium et ~onis nostrae pariter assensio
bona est preceptio et bona est ~o cum precipitur ne castitatem quis violet, et servatur. mala est jussio et mala ~o, si jubetur alicui ut furetur
quecumque igitur humilitas, ~o aut subjectio, celestis illius humilitatis saporem non habet
fructus quales decent filios intemerate ~onis
quia humillimam Domini dispensationem ex lectione evangelica cognovimus etiam servi humillimam ~onem sollicita intentione videamus
dabo meo fideli amico ‥ terram ‥ pro ejus humili placabilique ~one
ut ‥ per unius ~onem justi constituantur multi
increpacio scolari de non ~one jussis de exercitando se in dictamine
ŏbœdītĭō, ōnis, f. , c. obœdientia : Vulg. Rom. 5, 19.