obturo
obturo, to stuff, stop up, close
Could not find obturantis in Logeion dictionaries.
obturantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of obturo
obtūro, āvi, ātum, 1 (old inf. pass. obturarier, Cato R. R. 154), v. a., to stop up, to close (class.; syn.: oblino, obstruo).
- I Lit.: gutturem, Plaut. Aul. 2, 4, 25 (304): os, id. Stich. 1, 2, 57 (114): foramina, Plin. 19, 10, 58, § 178: dolia operculis, Vitr. 7, 12: aures, i.e. to refuse to listen, Hor. Ep. 2, 2, 105; obstructas eas partes et obturatas esse, Cic. Fat. 5, 10: oculos, Vulg. Num. 24, 3: ora leonum, id. Heb. 11, 33.—
- II Trop., to assuage, allay: amorem edendi, Lucr. 4, 869.
obtūro, āvi, ātum, āre, verstopfen, I) eig.: os, Plaut.: foramina, Plin.: fontes aquarum, Vulg.: nares, wir »zuhalten« (bei einem üblen Geruch), Eccl.: dolia operculis, Vitr.: eas partes (corporis) obstructas et obturatas esse dicebat, Cic. – II) übtr.: alci aures, wegen jmd. die Ohren verstopfen, ihn nicht hören wollen, Hor.: u. so aures, um etw. nicht zu hören, Eccl.: amorem edendi, stillen, Lucr.
See: obturare
obtūrō (14) (opt-), āvī, ātum, āre, tr., boucher, fermer : Pl. Aul. 304 ; St. 114 ; Cic. Fato 10 ; Plin. 19, 178 ; aures Hor. Ep. 2, 2, 105, se boucher les oreilles || [fig.] rassasier : Lucr. 4, 870.
obtūrō —, ātus, āre
- TVR-, to stuff, stop up, close: partīs (corporis) obturatas esse: aurīs, i. e. refuse to listen, H.