ocris
ocris, is, m., = ὄκρις [akin to acer, ocior, root ac-],
- a broken, rugged, stony mountain (ante-class.): ocrem antiqui montem confragosum vocabant, ut apud Livium: qui ascendunt altum ocrim; et, celsosque ocrīs arvaque petria; et, namque Taenari celsos ocrīs; et, in Pelio ocri, Paul. ex Fest. p. 181 Müll.
ocris, Akk. crim, m., ein steiniger Berg, Liv. Andr. tr. 31 R. 2
ŏcris, is, m. (ὄκρις), rocher raboteux : Fest. 181.
ŏcris, ocris, m.: vetta, cima [LivA]
♢ acc. -im, abl. -i.