offuscatio

offuscātĭo (obf-), ōnis, f. [offusco],

• a darkening, obscuring; only trop., a vilifying, degrading (eccl. Lat.): deorum, Tert. ad Nat. 1, 10; id. Res Carn. 43; Vulg. Ecclus. 41, 24.

offuscātio, ōnis, f. (offusco), die Verdunkelung, bild., deorum, Herabsetzung, Tert. ad nat. 1, 10: so Tert. de res. carn. 43. Vulg. Sirach 41, 24.

offuscatio [LL] , (act of) darkening, obfuscation (also fig., usu. w. ref. to confusion or blemish); b (w. subj. gen.); c (w. obj. gen.). omnes ‥ rerum forme informi quadam et contumeliosa obfuscatione tegebantur Eadmer Excell. B. M. 576D; nigredo ‥ sollicitudo est ‥ quia a mente tam illa quam ista serenitatem tollit et ‥ ei ~onem inducit Ad. Scot TT 618A; 1377 tenebrose obfuscacionis nebula ‥ animos excecavit Conc. III 113a..  b qui [Christus] sine ulla peccati ~one mundus ‥ apparuit Alcuin Exeg. 1106A; 1298 ne ‥ machinosis cavillancium obfuscacionibus vilescat auctoritas canonice sanccionis Reg. Cant. I 238; s1339 a quavis obfuscatione nebulosi contagii preservari (Lit. Papae) Wals. HA I 209.  c s1377 non sine clari nominis obfuscacione (Bulla Papae) Wals. HA I 346.

offuscātĭō, ōnis, f. (offusco), action dʼobscurcir [fig.], de rabaisser : Tert. Nat. 1, 10.