opinabilis
opinabilis, conjectural, imaginary
ŏpīnābĭlis, e, adj. [opinor],
- that rests on opinion or conjecture; conjectural, imaginary (class.): hanc omnem partem rerum opinabilem appellabant, Cic. Ac. 1, 8, 31; cited ap. Non. 148, 26: artes, quae conjecturā continentur et sunt opinabiles, Cic. Div. 1, 14, 24: mediocritates, id. Tusc. 3, 31, 74 (opp. naturales): amor (opp. naturalis), Gell. 12, 1, 23.
opīnābilis, e (opinor), auf Vermutungen-, bloß auf der Vorstellung beruhend, vermutlich, eingebildet, Cic. u.a.
aliquid juxta famam ~e ‥ ab ipso extorquendum judicabat
opinor ‥ i. putare ‥ inde ~is
nonne chimera, ut dicit Aristotiles, est ~is?
licet illa conclusio ‥ opiniabilis esset ‥ et disputabilis
quos jam antea conspirationis rebellantium occultique fuisse adjutores ~e erat
ut miraculum non sicut ~e dubites sed sicut visibile quodammodo palpes
et actu et habitu, ut cunctis non erat ~e, vere monachus erat
utraque ratiocinatur circa thesim, sed illa per se circa scibilem, et hec circa ~em, que ab Aristotele in Dialecticis vocatur problema
habemus igitur tria per ordinem: realitatem ~em, quiditativam, et existencie
cum studere in libris eorum propter diversas opiniones indociles et fantasticas ac vix ~es assertive vel opinative insertas in eis impedimentum maximum prestet sciencie necessarie
iste terminus ‘~e’ est superius ad istum terminum ‘ens’, ut dicit Aristoteles in pluribus locis; igitur omne ens est ~e et non econverso, sicut similiter dicit Aristoteles
tenendo istam viam, que est michi valde opiniabilis, tollerentur faciliter instancie supradicte
in tractatu de ~ibus Johannis xxii
ŏpīnābĭlis, e (opinor), fondé sur lʼopinion, conjectural : Cic. Ac. 1, 31 ; Div. 1, 24 || qui est dans lʼopinion seulement [opp. à naturalis ] : Cic. Tusc. 3, 74.
Opinabilem et celebritate doctrinæ præconabilem virum. Utitur Senator lib. 3. Epist. 3. 48. opīnābilis e, adj.
- opinor, conjectural, imaginary: artes: mediocritates.