orphanus
orphănus, i, m., = ὀρφανός,
- an orphan, Ven. Fort. 4, 25, 11; Ambros. Serm. 24, § 3; Vulg. Psa. 9, 34; 67, 5; id. Johan. 14, 18.
orphanus (orfanus), ī, m. (ὀρφανός), die Waise, Ambros. serm. 24. § 3. Vulg. psalm. 108, 9 u.a.: orphanus, id est pupillus, Augustin. quaest. in deut. 5. qu. 43.
fiant filii eorum ~i
rex Navarie ‥ defunctus est. tota illa comitiva pupilla et ~a, desolata et orbata dimissa ‥ redit ad propria
femineos mores teneat si miles, abibit / orphanus a stirpe nobilitatis honor
pro moriente uxore ‥ et orbanis [v. l. orphanis ] relictis
Cnuto ‥ defensabat sedulo pupillos et viduas, sustentabat ~os et advenas
cui soli tutelam ~i ‥ rex obiens commiserat
~us, G.stepchil
concedimus quod si aliqui burgenses ‥ habeant aliquos ~os de legitimo thoro procreatos ‥ dicti ~i cum eorum ‥ possessionibus ‥ positi sint in custodia alicujus burgensis fidelis ‥ proximioris parentele
post mortem ‥ patris sui adduxit eam, parvulam et horffanam, ad domum suam
Johannes ‥ obiit, eadem Alicia orpha’ infra etatem existente
pro maritagio ~e sine licencia majoris
Rex gloriae ‥ ne derelinquas nos orphanos
domine Jesu ‥ noli nos ‥ orfanos relinquere
pareo suadenti, nimium sed corde dolenti, / tot tantisque miser orphanus a dominis
H. regem Anglorum illustrem, pupillum et ~um crucesignatum cure sedis apostolice derelictum
sic suas ~as consolata ‥ ad hereditarium monasterium suum ‥ recessit
sese ~am sepius conclamavit. quippe a parentibus et amicis omnibus spreta
orphănus, ī, m. (ὀρφανός), orphelin : Ambr. Serm. 16, 6 ; Vulg.
Orfene, in Charta ann. 1267. ex Chartul. S. Petri Insul. sign.
Decanus:
Li doiens et li capitles devant dit n'obligent mie à taille païer clers, ne neves, ne croisiés, ne Orfenes ki mainent sour le terre S. Pierre. Orphenin, in Lit. ann. 1370. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 374. Vide supra Orphanitas.Lapis pretiosus, inquit Albertus Magn. , qui in corona Imperatoris, non unquam alibi visus est, propter quod Orphanus vocatur. Est autem in colore quasi vinosus, subtilem habens vinositatem, et hic est sicut si candidum nimis micans penetraret in rubeum clarum vinosum, et sit superatus ab ipso, et traditur quod aliquando in nocte fulsit ; sed nunc tempore nostro non micat in tenebris. Meminit Nicephorus Bryennius lib. 1. cap. 17 : Πολυτρυλλήτου μαργάρου, ὄν Ὀρφανὸν κατωνόμαζον , Margariti illius decantati,Weise, Orphanus, pro Corona Imperiali. Vide Walther.
von der Vogelweidecarmina ed. Lachmann. pag. 9. vers. 15. Grimm. Antiq. Jur. German. pag. 923. et Glossar. med. Græcitat. col. 1059. voce