oscitatio
oscĭtātĭo, ōnis, f. [oscito], an opening of the mouth wide, a gaping.
- I In gen.: conchas pandentes sese quādam oscitatione, a gaping, Plin. 9, 35, 54, § 107.—
- II In partic., a gaping, yawning, Plin. 7, 6, 5, § 42; Gell. 4, 20, 9; Mart. 2, 6, 4.—
- B Trop.: sed Bruti senis oscitationes, tediousnesses, tedious writings, Stat. S. 4, 9, 20: non ipse (judex) nostrā oscitatione solvatur, by our languid speaking, Quint. 11, 3, 3.
ōscitātio, ōnis, f. (oscito), I) das Aufsperren des Mundes, Plin. 9, 107. – II) insbes., das Gähnen, a) eig., Cels. 1, 3. Sen. ep. 74, 33; de brev. vit. 14, 4; de clem. 2, 6, 4. Plin. 7, 42. Gell. 4, 20, 9: Plur., frequentes oscitationes, Cels. 2, 2: longas trahere oscitationes, Mart. 2, 6, 4. – b) übtr., non et ipse (iudex) nostrā oscitatione (matte Sprache) solvatur, Quint. 11, 3, 3: Bruti senis oscitationes, lässig geschriebene Schriften, Stat. silv. 4, 9, 20.
adiens ‥ beate virginis ecclesiam ‥ post cruciatus multos et tremores inauditos, ructibus et ~onibus a noxiis ‥ humoribus liberata, sanitatem consecuta est
premissis non paucis ~onibus gravibusque gemitibus
~o,ganung
superfluitatum quedam sunt subtiles ut capillus et quod per ~onem emittitur
membra ergo illa fumositatibus sentientia se onerata, quodam naturali et voluntario motu moventur ad expellenda illa superflua, et ex tali motu fit ~o
repletio malorum humorum ‥ ostenditur per hec signa ‥ plurima ossitatio, spissa sternutatio
ossitatio et allices propter fumos exeuntes et aerem inficientes
ex frequentibus ossitationibus nimis os dilatantibus
signum est quod multe erat sternutacionis et multe ocitacionis
ocitacio fit ex fumo et ventositate musculos gule replente
ōscĭtātĭō, (14) ōnis, f. (oscito), action de bâiller, bâillement [en parl. de lʼhuître] : Plin. 9, 107 || bâillement [pers.] : Cels. Med. 1, 3 ; Sen. Ep. 74, 33 ; Clem. 2, 6, 4 || nonchalance, indifférence : Quint. 11, 3, 3 ; Stat. S. 4, 9, 20.