osor

ōsor (ossor, Plaut. l. l. infra), ōris, m. [odi],

• a hater (ante- and post-class.): uxoris suae ossor, Plaut. As. 5, 2, 9 (859) Fleck. (Ussing, osor): hominum, Ap. Deo Socr. p. 48, 15; Pacat. Pan. Th. 20, 5; Aus. Ep. 4, 24: mulierum, Plaut. Poen. prol. 74; cf.: osorem dixerunt, qui aliquem odisset, Paul. ex Fest. p. 196 Müll.

ōsor, ōris, m. (odi), der Hasser (vgl. Isid. orig. 10, 197. Paul. ex Fest. 196, 5), uxoris. Plaut. asin. 859: mulierum, Plaut. Poen. prol. 74: sanguinis humani, Auson. epist. 4, 24: regii nominis, Pacat. pan. 20, 5: suos osores vel detractores, Augustin. de civ. dei 5, 19. p. 229, 18 D.²: Ggstz., osores et amatores quorundam hominum deos fingere, Apul. de deo Socr. 12: osor quoque nec amicus virtutum sit necesse est, Apul. de Plat. 2, 22.

1 osor [CL] , hater, one who hates: a (person); b (abstr.). a osor, -ris, i. ille qui aliquem odit Osb. Glouc. Deriv. 388; ille [Adam] contemptor Dei propter fructum et feminam, iste [Abraham] osor unigeniti sui propter Deum Medit. Farne f. 61v.  b vir pudicus, ‥ osor turpitudinis et impudicitie W. Fitzst. Thom. 11; rex Ricardus, osor desidie Itin. Ric. V 39; paupertatis amator ‥ osor inhonestatis et vitiorum Canon. Edm. Rich 192; fuerat nempe facinorosus, fallax, refuga, osor pietatis Rish. 226.

2 osor , ? f. l. muton’, muto,osor [? l. esor; cf. 1 esse], carnes ovine, carnes vervicine CathA.

ōsŏr, (16) ōris, m. (odi), celui qui hait : Pl. As. 859 ; Pœn. 74 ; Apul. Socr. 12.

osor , oris. m. (odi.)
記仇者。

Suggest a Translation
See an image