p
p, f. n. [quinzième lettre de lʼalphabet latin] : Aus. Idyll. 12 || abréviation de Publius, parte, pater, pedes, pia, pondo, populus, posuerunt, publicus, etc. || P. C. = patres conscripti || P. M. = pontifex maximus || P. R. = populus Romanus || P. S. = pecunia sua.
P. CCCC. quadringenta, et versus apud Ugutionem :
P. similem cum G. numerum monstratur habere.
G. autem 400. designat. At Baronius pro G. habet S. ita ut P. septenarium numerum
tantum confecerit. Quæ Baronii lectio videtur confirmari ex Epitaphio Joannis Nepesini
Episcopi, quod Romæ visitur in Ecclesia Monasterii S. Sabæ, quod sic clauditur :
Extensum per Θ. P. Q. E. Δ. connexa,
Christi annum monstrant, quo transiit iste Sacerdos,
Obiit in pace 11. Kal. Nov.
E. Ψ. O. I.
Si colligantur, inquit Baronius, numeri quinque harum literarum, partim
Latinarum, partim Græcarum, fiunt anni 770. nempe P. 7.
Q. 500.
E. 250.
in superscriptione cantilenæ, pressionem, vel præcisionem
prædicat. Notkerus Balbulus Opusc. Quid singulæ significent literæ in
superscript. cantilenæ. Vide A.apsens, pro
absens ; apsolutumpro
absolutum, passim legi in veteribus inscriptionibus observat Scaliger in Indice 19. ad Gruteri Inscriptiones.
optulitpro
obtulit.