patripassiani
pā̆trĭ -passĭāni, ōrum, m. [paterpatior],
- believers in the doctrine of Noëtus, that the Supreme Father suffered in the death of Jesus, Isid. Orig. 8, 5, 41.
Unde eos etiam, inquit Ferrandus Diac. in Epist. ad Severum,
Patripassianos appellari vetustas ostendit. Vetus auctor Consultationum, sive
altercationum inter Zachæum Christianum, et Apollonium Philosophum lib. 2. cap. 11 :
Patripassianus esse quidem astruit Patrem, sed ipsum mox esse sibi Filium, atque
eumdem ab inita substantia, in nativitatem passionemque descendere, sanctum perinde
Spiritum etiam in persona eundem esse, non tertium. Adde S. Cyprianum in Epist.
ad Jubaianum de baptizandis Hæreticis, Marium Mercatorem in Anathematismo Nestoriano § 20.
Agunt de iis præterea Ruffinus Aquileiensis de Symbolo et in Apologia Ensebii Pamphyli pro
Origene, Faustus Regiensis de Ratione fidei, Marius Victorinus lib. 1. Adversus Arium,
Rupertus lib. 11. de Divin. offic. cap. 11. Isidorus lib. 8. cap. 5. Papias in
Deipassianidicuntur Marcellino Comiti in Anastasio.