pavere

pavere [CL] 1 (intr.) to be afraid or terrified; b (pr. ppl.); c (as sb.). terra tremit; celumque pavet; miratur et equor G. Amiens Hast. 94.  b in ipso adventu suo ~ens statim corruit et ‥ cum audiret eum loquentem perterritus ‥ prolapsus sit Andr. S. Vict. Dan. 75.  c tantum ~entibus fiduciae contulerunt Bede HE I 20 p. 38. 2 (tr.) to be afraid of, to fear; b (w. ad & acc.); c (w. ab & abl.); d (gdv.) who is to be feared. malus ‥ tormenta que patietur ~ebit Simil. Anselmi 69; metuere, formidare, ~ere Osb. Glouc. Deriv. 590; ~eatis [ME: beoð ofdred] omnem hominem ‥ ne forte vos ‥ decipiat AncrR 58.  b ~eant ‥ ad nomen Christi Aethiopes Bede Hab. 1244.  c ~eant et contremiscant a facie tremendi examinis Ailr. Serm. 28. 13.  d tam pavendos magistratus Ad. Marsh Ep. 50 (v. constipare 2c). 3 (w. inf.) to be afraid to. timens ac ~ens ventura Christi et ecclesiae sacramenta describere Bede Hab. 1250; hinc medium vite spatium de quo dubitamus / hoc humili reserare stili cursu paveamus Nig. Paul. f. 47 l. 207. 4 (w. ne & subj.) to be afraid that. timere coepit et ~ere ne ‥ ad inferni claustra raperetur Bede HE III 13 p. 152.