penniger
pennĭger, ĕra, ĕrum, adj., or pinnĭ-ger [penna-gero], feathered, winged.
- I Lit. (class.): genus animantium, Cic. Univ. 10: pinniger rex apum, Plin. 11, 16, 16, § 48.—
- II Transf. (poet.): sagittae, Sil. 3, 375.
penniger, gera, gerum (penna u. gero), befiedert, sagittae, Sil. 8, 373. Vgl. pinniger.
penniger experto populorum nomine fungor
non volo penniger aethram, non vago rura pedester
cursu pennigeros celeri similabo volucres
gradiebatur ‥ quasi sub ~eri motu aeris, quasi gradientis illius pedes nullatenus pertingebant usque ad inferiorem terre contactum pulveris
non ignoti rumoris ~er ceu volatus arrectas omnium penetrat aures
quasi ~ero volatu ad nostrae paupertatis accessit aures vestrae Latinitatis panagericus rumor(
~ero volatu celos penetrans ante tribunal dominicum cum columba duce et ego columba pariter consisto
navim ~ero volatu super equora ‥ discurrere faciebat
~ero rumore narrante didici quia quaedam agis, quae nec tuae conveniant dignitati
pennĭgĕr, ĕra, ĕrum (penna, gero), empenné : Sil. 8, 373 || v. pinniger.
- 1. gevederd, gevleugeld [Amor];
- 2. vindragend [piscis].
(penniger, pennipēs) see pinni-.