percontor
percontor, to ask particularly, question strictly, inquire, interrogate, investigate
Could not find percontantis in Logeion dictionaries.
percontantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of percontor
percontor (percunct-), ātus, 1 (inf. percontarier, Plaut. Am. 2, 2, 78 (710); id. As. 2, 2, 76 (332); id. Cas. 3, 3, 8 (570); id. Most. 4, 2, 47 (931) al.), v. dep. a. and n. [per and root cunc-; Sanscr. canc- (canka, hesitation); cf. ὄκνος for κόκνος],
- to ask particularly, to question strictly, to inquire, interrogate, investigate (class.; syn.: interrogo, sciscitor).—Constr.: aliquem de aliquā re, aliquem and interrog.clause, aliquem alone; also, aliquid ab (rarely ex) aliquo and absol.; also aliquem aliquid: cocum percontabatur, possent, etc., Plaut. Capt. 4, 4, 9 (917): percontari hanc paucis hic volt, id. Pers. 4, 4, 49 (607): percontarier, utrum, etc., id. Bacch. 4, 1, 4 (576): me infit percontarier, ecquem noverim Demaenetum, id. As. 2, 2, 76 (332): dum percontor portitores, ecquae navis venerit, id. Stich. 2, 2, 42 (366): percontare te perpetuisne malis voluptatibus perfruens ... degere aetatem, Cic. Fin. 2, 35, 118: singulos percontari, cum quā sit aliqui deprensus, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 7, 2: Porum percontatur an verum esset, Curt. 9, 2, 5: spadonem ... num quid velit dicere, id. 5, 11, 4: Caesarem an, etc., Tac. A. 12, 5; 4, 17; id. H. 4, 82; Just. 11, 7, 6: nutricem, quid hoc rei sit, Liv. 3, 48, 4: tu numquam mihi percontanti aut quaerenti aliquid defuisti, Cic. de Or. 1, 21, 97; 2, 71: percontando atque interrogando elicere alicujus opinionem, Cic. Fin. 2, 1, 2: percontari ab aliquo, id. Ac. 1, 1, 2: ab adversariis percontabitur, quid, etc., Auct. Her. 2, 15, 22; Varr. R. R. 3, 12, 1: ab eo percontaretur, Curt. 6, 7, 27: cum percontaretur ex aniculā quādam, quanti aliquid venderet, Cic. Brut. 46, 72; cf. id. Div. 2, 36, 76: ex his scribis percontamini quid velint, etc., id. Verr. 2, 3, 79, § 183: aliquem ex aliquo, to ask a person respecting another, Plaut. As. 2, 4, 95 (501): aliquem de aliquā re, Cic. Rep. 6, 9, 9: peritos de ascensu Haemi, Liv. 40, 21, 3: pauca percunctatus de statu civitatis, Sall. C. 40, 2: aliquem aliquid, Plaut. Ps. 1, 5, 47 (461); id. Aul. 2, 2, 33 (210); Liv. 39, 12, 1: quae percunctare eum magistratus vellent, id. 39, 49, 12; Tac. A. 15, 60; Curt. 5, 11, 8: meum si quis te percontabitur aevum, Hor. Ep. 1, 20, 26.—
- II To find out by inquiry, Ap. Met. 1, 24, 4.
percontor od. percuntor (percunctor), ātus sum, ārī (per u. contus), alles ausforschen; dah. I) fragen, anfragen, sich erkundigen, forschen, eine Erklärung verlangen, a) alqd, nach etwas, perc. adventum Pamphili, Ter.: absurde quaedam, unpassende Fragen tun, Liv.: aurem, zu Rate ziehen, Gell.: ab od. ex alqo, jmd. fragen, sich bei jmd. erkundigen, Cic.: alqd ex alqo, bei jmd. nach etw. –, jmd. fragen wegen usw., Cic.: alqm ex alqo, nach einem bei jmd. sich erkundigen, Plaut. – mit folg. indir. Fragesatz, cum percontaretur ex anicula quadam, quanti aliquid venderet, Cic.: nutricem percontari, quid hoc rei sit, Liv.: percontantes, quid praetor edixisset, ubi cenaret, quo denuntiasset, Cic.: percontantibus nobis, ecquid forte Romā novi, ob es etwas Neues aus Rom gäbe, Cic.: perc., numquid ipsi velit dicere, Curt.: ut consulem percontaretur, liceretne extra ordinem pugnare, Liv.: Perum percontatur, an vera essent, quae etc., Curt. – b) alqm, jmd. fragen, sich bei jmd. erkundigen, Hor. u. Liv.: alqm de re, Cic.: alqm alqd, Plaut., Hor., Liv. u.a. (s. Weißenb. Liv. 39, 12, 1). – II) erfragen, erforschen, Apul. met. 1, 24. – ➳ Parag. Infin. percontarier, Plaut. Bacch. 189 u.a. – Die Schreibung percunctor, oft in den besten Handschriften, ist auch von den neuesten Herausgebern Liv. 5, 32, 8; 28, 25, 5 u. 39, 34, 5 beibehalten worden.
See: percontari
percontor (12) (-cūnctor), ātus sum, ārī, tr., sʼenquérir, interroger, questionner : ¶ 1 [abst ] poser des questions : Cic. de Or. 1, 101 ; 2, 2 ; Fin. 2, 2 ¶ 2 a) aliquem Pl. Pers. 598 ; 599 ; aliquem de aliqua re Cic. Rep. 6, 9, questionner qqn sur qqch., cf. Liv. 40, 21, 3 ; aliquid Cic. de Or. 1, 100 ; Ac. 1, 2, sʼinformer de qqch., cf. Sall. C. 40, 2 ; b) aliquem aliquid Pl. Aul. 210 ; 211 ; Ps. 462 ; Hor. Ep. 1, 20, 26 ; Curt. 5, 11, 8 ; Liv. 39, 49, 12 ; c) ab aliquo Varro R. 3, 12, 1 ; Her. 2, 22 ; d) ex aliquo [et interr. ind.] Cic. Div. 1, 76 ; Verr. 2, 3, 183 ; aliquem ex aliquo Pl. As. 502, sʼinformer de qqch., de qqn auprès de qqn ; e) aliquem [et interr. ind.] percontare ipse te... nĕ... an... Cic. Fin. 2, 118, demande-toi si... ou si..., cf. Pl. As. 343 ; Capt. 917 ; St. 366 ; Cæl. d. Cic. Fam. 8, 7, 2 ; Liv. 5, 15, 5 ; 21, 18, 1 ; 23, 47, 1 ; 27, 19, 9 ; Tac. Ann. 3, 18 ; H. 4, 82.
➳ percunctari si Liv. 33, 35, 3, v. Gaffiot, 1904 || lʼorth. la meilleure semble être percont- ; mais percunct. est donné souvent par les mss de Liv. nott.
- 1. inlichtingen inwinnen, informeren, nagaan (mbt.: de; acc.); ➤ pauca de statu civitatis ~; patriam percontatus est informeerde naar het vaderland;
- 2. ondervragen, vragen; ➤ nutricem ~, quid hoc rei sit; percontando atque interrogando elicere alcis opinionem (Cic.).
percontor or percūnctor ātus, ārī, dep.
- per+contus, to search with a pole; the form percunctor was suggested by a mistaken etymology from cunctus, to ask particularly, question strictly, inquire, interrogate, investigate: percontando elicere opinionem: Sed quos perconter video, T.: Porum an verum esset, Cu.: nutricem, quid hoc rei sit, L.: tu numquam mihi percontanti aliquid defuisti: ex aniculā quanti aliquid venderet: ex his scribis quid velint: pauca percunctatus de statu civitatis, S.: eam quoque esse quae percunctari vellet, of her too he wished to ask some questions, L.: meum si quis te percontabitur aevum, H.: percontari Patrona causam consilii, Cu.