percontatio
percontatio, a persistent asking, questioning, inquiry
percontātĭo (percunct-), ōnis, f. [percontor], an asking, inquiring after any thing; a question, inquiry.
- I In gen. (class.): tempus percontatione consumere, Cic. Univ. 1: aliquid percontationibus reperire, Caes. B. G. 5, 13: percontatio quid in senatu esset actum, Cic. Brut. 60, 218: collocutio atque percontatio, Plin. 11, 30, 36, § 110.—
- II In partic., as a figure of speech, Cic. de Or. 3, 53, 203.
percontātio, ōnis, f. (percontor), I) das Fragen, die Frage, Erkundigung, Cic. u.a.: directa perc., die unmittelbare Anfrage, Liv.: percontationem facere, ein Verhör anstellen, Liv.: m. folg. indir. Fragesatz, prima percontatio fuit, quā subactus iniuriā contra populum Romanum bellum tam infesto animo suscepisset, Liv. – II) die Frage als Redefigur, Cic. de or. 3, 203.
que cum adulescentuli secreta crebris percunctationibus elicuisset
percunctationum alia simplex est ut ‘cujus filius sit posthumus’, alia duplex ut ‘quis quando posthumi fuerit pater’
‘~quo abiit dilectus tuus, o pulcherrima mulierum ‥ ? ’ copiosaque dilecti sui laudatio in cordibus egerit filiarum Jerusalem, ex hac illarum percunctatione facile adverti potest
putas ‥ quod ‥ capitulum albis induti ingressi sumus? qua ille percunctatione stupefactus
inter ‥ percunctationem et interrogationem hoc interest, quod ad percunctationem multa responderi possunt, ad interrogationem vero aut non aut etiam
interrogationum etaim genera duo similiter internoscenda esse: alterum disciplinale, alterum electivum; horum ‥ primum ‘percunctatio’, secundum ‥ ‘interrogatio’ appellabatur
percontātĭō, (14) ōnis, f. (percontor), action de sʼinformer, question : Cic. Tim. 2 ; Br. 218 ; Cæs. G. 1, 39, 1 ; [rhét.] Cic. de Or. 3, 203.
percontātiō (percūnct-) ōnis, f
- percontor, a persistent asking, questioning, inquiry: dictum non percontatione quaesitum: nihil de eo percontationibus reperire, Cs.: derecta, L.—As a figure of speech, C.