perturbator
perturbātor, ōris, m. [perturbo],
- a disquieter, troubler, disturber (eccl. Lat. for turbator, cf. turbo): ecclesiarum, Sulp.Sev. Hist. Sacr. 2, 49; Ambros. Spirit. Sanc. 3, 17, 121.
perturbātor, ōris, m. (perturbo), der Beunruhiger, Verwirrer, Sulp. Sev. chron. 2, 49, 2. Ambros. de spir. scto 3, 17. § 121. Heges. 3, 26 extr.
~ores ‥ justitiae
pacis et unitatis ~or
~ores ecclesie et regni
~ores ‥ juris et libertatis ecclesie Cantuariensis
~ores capituli et inobedientes
sunt communes malefactores, feriarum ~ores, et feriam de L. impediverunt hoc anno
cum magistro Johanne nostri ordinis ~ore
annus ‥ Francie, Anglie, Ytalie et Germanie immisericors depredator et ~or
perturbātŏr, ōris, m. , et -trīx, īcis, f. , perturbateur, perturbatrice : Sulp. Sev. Chron. 2, 49, 2 ; Cic. Leg. 1, 39.