phthongus
phthongus, i, m., = φθόγγος,
- a sound, tone: Saturnum dicebat Dorico moveri phthongo, Jovem Phrygio, Plin. 2, 22, 20, § 84; Fulg. Myth. 3, 2 sq.; Mart. Cap. 9, § 939 (pure Lat. sonus).
phthongus, ī, m. (φθόγγος), der Schall, Klang, rein. lat. sonus, Plin. 2, 84. Fulg. myth. 3, 9 sq. Mart. Cap. 9. § 939. Chalcid. Tim. 44.
sunt apud nos partes cantilene, sic enim syllabe et pedes sunt partes metri, ita in vocibus phtongi, id est soni, quorum duo vel tres neumam, id est partem cantilene, constituunt, et pars una vel plures distincciones faciunt, id est congruum respiracionis locum
neupma multipliciter accipi potest, sc., aliquando pro simplici pthongo, id est sono
jam per colores diversos proporciones designari solent, sed ineptissime quidem cum musica potentissima sine hiis esse valeat, cum de numeris ad thongos applicatis tractet qui ~orum atque simphoniarum sunt forme
phthongus, ī, m. (φθόγγος), note de musique, son, ton : Plin. 2, 84.