plumbatus
plumbātus, a, um (plumbum), aus Blei bestehend, -gemacht, bleiern, sagittae, Plin.: iacula, Solin.: tabulae, Val. Max.: canales, Frontin. aqu. – subst., plumbātae, ārum, f., a) Bleikugeln, Veget. mil. 1, 17. – b) Geißeln mit Bleikugeln, Cod. Theod. 9, 35, 2 u. Eccl.
plumbātus, a, um (plumbum), garni de plomb : Plin. 10, 97 || de plomb, qui est en plomb : Val. Max. 3, 7, 2.
Item una casula, una dalmatica, et una tunica de
tartaire, Plumbatæ et forratæ cendalo rubeo pro officio Quadragesimæ. Infra :
Forratæ cendalo Plumbato . Aliud ann. 1376. ex ead. Bibl. : Tunica
de panno de tartaire, Plumbeo , pro officio Quadragesimæ. Invent. Gall. incerti
anni : Item un chasuble, dalmatique et tunique de tartaire, Plumbée, pour
Caresme. Vide supra Plonquatus.