polis

1 polis [ < πόλις] , city. hec polis, -is, i. civitas, quia videtur picta propter diversa edifici Osb. Glouc. Deriv. 432; 1169 rectius tamen dixerim et verius quod is qui ventis et mari imperat, exigentibus hominum meritis, in polisi mundana, re sc. publica degentium in hoc saeculo, seditiones esse patitur J. Sal. Ep. 285 (288 p. 636); classe parata / tenditur ad Frigiam destruiturque polis. / menia dant aditus, ruit Ilion Brutus 52; si Londoniam veneris, celeriter pertransibis; multum enim mihi displicet illa ~is Devizes f. 39; sicut Jherusalem polis est terrena Garl. Myst. Eccl. 227; ~is, civitas Bacon CSPhil. 443; sed dum ipsa ~is tam numerosa pugnantum multitudine superbiret Ps.-Elmh. Hen. V 65.

2 polis v. polys