pollucibiliter
pollūcĭbĭlĭter, adv., v. pollucibilis fin.
pollūcibiliter, Adv. (pollucibilis), wie bei einem Opferschmause = herrlich, köstlich, obsonare, Plaut. most. 24: pergraecari, Plaut. fr. bei Fulg. myth. 1, 2.
pollūcĭbĭlĭtĕr, splendidement : Pl. Most. 24.
Pollucibilis, est facilis ad donandum. Fulgentius lib. 1. Mytholog. de Saturno :
Pollucis etiam
filium sive a pollendo, sive a pollucibilitate, quam nos humanitatem dicimus. Unde
Plautus in comœdia ait, Bibite, pergræcamini Pollucibiliter. Passio S. Vitalis
Mart. n. 3 : Vitalis cum ante conspectum judicis, iniquorum ductus manibus,
consisteret, et cum Catholicis lacessere spiculis Pollucibiliter inciperet, etc.
Petrus Damian. lib. 7. Epist. 11 : Tertius Otto, qui Imperialis apicis dignitate
Pollucibiliter floruit, et Romanam Remp. strenue gubernavit. Et Epist. 19 :
Et quoniam scribendi peritus extitit, non pauca nobis librorum volumina
Pollucibiliter exaravit. Theodericus Monachus de Inventione S. Celsi num. 5 :
Et revera quia ipsa gemina claritudine Pollucibiliter viguit, uti honor debitus
poposcit, totius regni Pontificibus atque optimatibus ipsa sui reverentia
præcelluit. Vide Beroaldum ad Apulei lib. 1. Metamorph.