praemeditatio

praemĕdĭtātĭo, ōnis, f. [praemeditor],

• a considering beforehand, premeditation (used by Cic.): futurorum malorum, Cic. Tusc. 3, 14, 29: diuturna, id. ib. 3, 15, 31: futuri regni, Hier. in Matt. 3, 17, v. 9.

praemeditātio, ōnis, f. (praemeditor), die Vorbedachtnahme, die vorläufige Rücksicht auf usw., futurorum malorum, Cic. Tusc. 3, 29: rerum futurarum, ibid. 3, 34: diuturna, ibid. 3, 31: futuri regni, Hieron. in Matth. 3, 17. v. 9.

praemeditatio [CL] , premeditation, previous deliberation, forethought. ? 814 (11c) prudentis consilii viri hoc decretum firma ~one constituerunt CS 307; c1103 sententias capitulorum ‥ nolo vobis ‥ mittere ‥ quia subito sine ~one ac competenti tractatione ‥ sunt prolatae Anselm (Ep. 257) IV 169; alioquin si poterat quid fieri quod non poterat ante provideri, poterat certe a Deo quid improvide ac impremeditate factum esse: sed opus Dei omne incipit, operis autem ~o ipsius inceptionem antecedit Pull. Sent. 712D; caritas Dei non solum dulcis est et in ~one affectuosa sed fortis etiam atque operosa in exhibitione J. Ford Serm. 13.5; studia pravitatis ‥ ex ~one proveniunt et industria Gir. SD 70; ut evax, heya, ha et quecumque pulsu passionum anime sine ~one emittuntur Ps.-Gros. Gram. 60.

præmĕdĭtātĭō, ōnis, f. , action de méditer dʼavance sur, prévision : Cic. Tusc. 3, 29 ; 34.

praemeditātiō ōnis, f

• praemeditor, a considering beforehand, premeditation: futurorum malorum: diuturna.