progigno
progigno, to beget, bear, bring forth
Frieze-Dennison Vergil
prōgignō, genuī, genitus, 3, a.: to beget; bear, bring forth, 4.180.
Could not find progenitum in Logeion dictionaries.
progenitum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of progigno
prō-gigno, gĕnŭi, gĕnĭtum, 3, v. a.,
- to beget, bear, bring forth, produce (rare but class.): neque natus est neque progignetur, Plaut. Truc. 4, 1, 1 (699): in seminibus vis inest earum rerum, quae ex iis progignuntur, Cic. Div. 1, 56, 128: illam terra parens Progenuit, Verg. A. 4, 180: te saevae progenuere ferae, Ov. H. 7, 38: sensum progignere acerbum, Lucr. 4, 670: novos motus rerum, id. 2, 81: quia nolebam ex me morem progigni malum, Plaut. Ps. 1, 5, 77 (491); v. Ritschl ad h. l.: Eurotae progignunt flumina myrtus, Cat. 64, 89.
prō-gīgno, genuī, genitum, ere, hervorbringen, erzeugen, gebären, Plaut., Cic. u.a. – bildl., quia nolebam ex me morem progigni malum, kein böses Beispiel geben wollte, Plaut. Pseud. 492. – ➳ progenitur, Paul. Dig. 38, 10, 10. § 17.
See: progignere
prōgignō, (13) gĕnŭī, gĕnĭtum, ĕre, tr., engendrer, créer, mettre au monde : Pl. Truc. 699 ; Cic. Div. 1, 128 || produire : Pl. Ps. 492 ; Lucr. 4, 670 ; Cic. Off. 3, 66.
- 1. verwekken, voortbrengen [Dardanum];
- 2. (metaf.) veroorzaken, voortbrengen [novos motus rerum]; — pass. ontstaan.
prō-gīgnō genuī, —, ere,
- to beget, bear, bring forth: res, quae ex iis (seminibus) progignuntur: Illam terra parens Progenuit, V.: te saevae progenuere ferae, O.