prognatus
prognatus, born, descended, sprung
Could not find prognatis in Logeion dictionaries.
prognatis masculine dative plural, feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter dative plural, masculine ablative plural, neuter ablative plural of prognatus
prō-gnātus, a, um, Part. [gnatus, natus, from nascor], born, descended, sprung from some one; of children or descendants.
- I Lit.: CORNELIVS LVCIVS SCIPIO BARBATVS GNAIVOD PATRE PROGNATVS, first Epitaph of the Scipios; SO, PROGNATVM PVBLIO, ninth Epitaph of the Scipios: corpore Tartarino (i. e. Chao) prognata Paluda virago (i. e. Minerva, Aër), Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 37 Müll. (Ann. v. 510 Vahl.): Sosiam Davo prognatum patre, Plaut. Am. 1, 1, 209 (361): a meo patre prognatus, id. Men. 5, 9, 20 (1079): bonis prognatam, Ter. Phorm. 115; Hor. S. 1, 6, 78; 1, 2, 70: Romulus deo prognatus, Liv. 1, 40.—As subst.: prōgnātus, i, m., a child, descendant (ante-class.): parentes, Patria et prognati, children, Plaut. Am. 2, 2, 20 (652): Herculei prognati, the descendants of Hercules, Plaut. Cas. 2, 6, 46 (398); cf.: Tantalo prognatus, Pelope natus, i.e. Atreus, grandson of Tantalus, Cic. Tusc. 3, 12, 26: ex Cimbris Teutonisque prognati, Caes. B. G. 2, 29: Galli ab Dite patre prognati, id. ib. 6, 18: Venere, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 15, 2: Delphis prognatus Pythius Apollo, Naev. Bell. Punic. 2, 20: quali genere prognatus? Plaut. Aul. 2, 2, 35 (212): Castor gaudet equis, ovo prognatus eodem Pugnis, Hor. S. 2, 1, 26.—
- II Transf., of plants, sprung or grown forth: Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Cat. 64, 1: harundines in palude prognatae, Plin. 9, 16, 23, § 56.
prōgnātus, a, um (Partic. v. pro[g]nascor), entsprossen, gewachsen, entstanden, I) v. Lebl., bes. v. Gewächsen, Peliaco quondam prognatae vertice pinus, Catull. 64, 1: arundines in palude prognatae, Plin. 9, 56: manifestum est de mundissima parte naturae esse prognatum, Ps. Apul. Ascl. 23. – II) v. Pers., von Eltern od. Voreltern entsprossen, geboren, a) von Eltern, a me patre, Plaut.: deo, Liv.: ovo prognatus eodem (v. Pollux), Hor. – subst., prōgnātī, ōrum, m., Kinder, Plaut. Amph. 651. – b) von Voreltern abstammend, Abkömmling, Nachkomme, ex Cimbris, Caes.: ab Dite patre, Caes.: Dryante rex prognatus patre, Naev. tr. 51: Tantalo prognatus, Enn. fr. scen. 357: Menaechmus Moscho prognatus patre, Plaut.: Venere prognatus (v. Cäsar), Cael. in Cic. ep. 8, 15, 2: magno consule prognatus, Hor.: semet prognati, Sprößlinge seines Geschlechtes, Hor.: quali me arbitrare genere prognatum? Plaut. – subst., prōgnātī, ōrum, m., Nachkommen, Abkömmlinge, Herculei, Plaut. Cas. 398 sq.
prōgnātus, (12) a, um (pro, gnascor), issu de, descendant de : [avec abl.] Pl. Amph. 365 ; Hor. S. 1, 6, 78 || né [en parl. des végétaux], produit, venu : Catul. 64, 1 || prōgnātus, ī, m. , descendant : ex Cimbris Cæs. G. 2, 29, 4 ; Tantalo Enn. d. Cic. Tusc. 3, 26, descendant des Cimbres, de Tantale ; [av. ab ] Cæs. G. 6, 18, 1.
- 1. geboren, ontsproten (uit: abl.) [deo]; ➤ ~ genere summo;
- 2. afstammend (van: ab; ex) [ex Cimbris]; ➤ Gallos se omnes a Dite patre -os praedicant (Caes.).
prognatus , a, um. adj. (natus.)
後代。Tantalo prognatus 旦大錄之孫。Deo prognatus 神生者。
Suggest a Translation
See an image
後代。Tantalo prognatus 旦大錄之孫。Deo prognatus 神生者。
Suggest a Translation
See an image
prō-gnātus
adj.,
- born, descended, sprung: ex Cimbris, Cs.: ab Dite patre, Cs.: Bona bonis, T.: docere semet prognatos, his own children, H.: Romulus deo, L.: Tantalo prognatus, i. e. Atreus, grandson of Tantalus.—Of plants: Peliaco prognatae vertice pinūs, Ct.