prosero
Could not find prosatum in Logeion dictionaries.
prosatum neuter nominative singular, perfect passive participle masculine genitive plural, perfect passive participle neuter nominative singular, perfect passive participle neuter genitive plural, perfect passive participle neuter accusative singular, perfect passive participle neuter vocative singular, perfect passive participle masculine accusative singular of prosero
prō-sĕro, sēvi, sătum, 3, v. a., to bring forth or produce by sowing.
- I Lit. (poet.): segetem, Luc. 4, 411: fruges, Tert. poët. adv. Marc. 1, 127.—
- B Transf., in gen., to beget, bring forth, produce, generate (post-class.): Plato augustiore conceptu prosatus, sprung from, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 1: placito dea prosata mundo, Sol. Fragm. in Anthol. Lat. t. 2, p. 384 Burm.; cf.: venti ex aëre prosati, Ap. de Mund. 12, p. 62, 25; Aus. Idyll. 7, 1; Prud. στεφ. 6, 46. —
- II Trop., to produce (post-class.): ex artibus artes Proserere, Grat. Cyn. 9.
prō-sĕro, sĕrŭi, sertum, 3, v. a.,
- to stretch forth, extend (post-class.): aggeribus caput Alpinis proserit in Celtas (Rhodanus), Sil. 3, 447: proserit hydra caput, Avien. Arat. 1111: se, id. Perieg. 711, 342.
1. prō-sero, seruī, sertum, ere, hervorstrecken, proserit Hydra caput, Avien. Arat. 1111: testudo proserit caput (Ggstz. reducit), Veget. mil. 4, 14 extr.: aggeribus caput Alpinis proserit in Celtas (Rhodanus), Sil. 3, 447 sq.: scissus vagis anfractibus aequor proserit (Nilus), Avien. descr. orb. 342 sq.: Thasos profundo (aus der Meerestiefe) proserit albenti se vertice, ibid. 701 sq. – übtr., cum favor publicus in Diadumenum se proseruisset (sich dem D. zugewandt hatte), Capit. Macrin. 12, 9.
2. prō-sero, sēvī, satum, ere, säend hervorbringen, I) eig.: non proserit ullam flava Ceres segetem, Lucan. 4, 411: qui prosevit fruges, Ps. Tert. poët adv. Marc. 1, 127. – II) übtr.: contiguas ex artibus artes, hervorbringen, Gratt. cyn. 9. – dah. prōsatus, a, um, hervorgebracht, entsprossen, erzeugt, venti ex aëre prosati, Apul. de mund. 12: Plato augustiore conceptu prosatus, Apul. de dogm. Plat 1. c. 1: u. so mit Abl. des Urhebers, Anthol. Lat. 720, 7 (234, 7). Calp. ecl. 10, 63 (Nemes. ecl. 3, 63). Auson. edyll. 7, 1 = Bissulla 4, 1. p. 126 Schenkl. Prud. perist. 6, 46. Corp. inscr. Lat. 6, 10082.
1 prōsĕrō, (16) ŭī, sertum, ĕre, tr., faire sortir, faire paraître, montrer : Sil. 3, 447 ; Avien. Phæn. 1111.
2 prōsĕrō, sēvī, sătum, ĕre, tr., produire, faire pousser : Luc. 4, 411 || [fig.] faire naître, créer : Aus. Idyll. 7, 1 ; Apul. Mund. 11 ; Plat. 1, 1.
- 1. voortbrengen [segetem];
- 2. (metaf.) ontwikkelen, doen groeien [artes].