pullulo
pullulo, to put forth, sprout, shoot, come forth
Frieze-Dennison Vergil
pullulō, āvī, ātus, inc.: to spring out; sprout, shoot, bristle, 7.329. (pullus, young animal)
Could not find pullulans in Logeion dictionaries.
pullulans present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine nominative singular, present active participle masculine vocative singular, present active participle feminine nominative singular, present active participle neuter accusative singular, present active participle neuter vocative singular, present active participle neuter nominative singular of pullulo
pullŭlo, āvi, ātum, 1, v. n. and a. [1. pullulus].
- I Neutr., to put forth, sprout out, come forth.
- A Lit., of plants and animals: pullulat ab radice, Verg. G. 2, 17: quo laetius pullulent (vites), Col. 4, 27, 1.— Of animals, to bring forth young: tot pullulat atra colubris, Verg. A. 7, 329.—
- B Trop.: pullulare incipiebat luxuria, to spread, grow, increase, Nep. Cat. 2, 3: sors nascentium obitorum loco pullulat, Ap. de Mund. 23, p. 68, 12; cf. Amm.22, 4, 3; Cypr. Cath. Eccl. Un. 16 init.—
- II Act., to bring forth, produce: terras Venerem aliam pullulasse, Ap. Met. 4, 28, 20; aperiatur terra, et pullulet salvatorem, Lact. 4, 12, 9: fetus, Fulg. Myth. 1, 12.
pullulo, āvī, ātum, āre (pullulus), I) intr. ausschlagen, hervorsprossen, -keimen, treiben, A) eig. u. übtr.: a) eig., v. Pflanzen usw., Verg., Colum. u.a. – b) poet. übtr., tot pullulat atra colubris, läßt (aus ihrer Stirn) hervorwimmeln, Verg. Aen. 7, 329. – B) bildl., sich entwickeln, quae (luxuria) iam tum incipiebat pullulare (zu wuchern), Nep. Cat. 2, 3: sors nascentium obitorum loco pullulat, Apul. de mund. 23: unde fluxioris vitae initia (die Keime) pullularunt, Amm. 22, 4, 3: et surgere ac pullulare plus coepit haereticae perversitatis et schismatum venenata pernicies, Cypr. de cath. eccl. unit. 16 in.: quae (genera peccatorum) in ipso divitiarum sinu atque matrice quasi in naturali quodam fomite pullularint, Salv. adv. avar. 2, 14, 69. – II) tr. hervorsprossen lassen, bes. von der Erde, hervorbringen, zeugen, terras Venerem aliam pullulasse, Apul.: tamquam silvam ex se (v. Bäumen), Ambros.: aperiatur terra et pullulet salvatorem, Lact.: oviparos pullulat fetus, Fulg. Vgl. Bünemann Lact. 4, 12, 9. Hildebr. Apul. met. 4, 28. Muncker Fulg. myth. 1, 12. p. 45.
See: pullulare
pullŭlō, (14) āvī, ātum, āre (pullulus), ¶ 1 intr., avoir des rejetons, pulluler [plantes ou animaux] : Virg. G. 2, 17 ; En. 7, 329 || [fig.] se multiplier, se répandre : Nep. Cato 2, 3 ; Apul. Mund. 23 ¶ 2 tr., faire produire en abondance : Apul. M. 4, 28 ; Lact. Inst. 4, 12, 9.
- 1. (Verg.) (ont)kiemen, uitlopen; ➤ pullulat silva;
- 2. (metaf.) woekeren, om zich heen grijpen; ➤ luxuria incipiebat ~;
- 3. (Verg.) wemelen van (m. abl.) [colubris].
pullulo , as, are. n. act. (pullus.)
發芽。自根生枝。— incipiebat luxuria 淫意始萌。
Suggest a Translation
See an image
發芽。自根生枝。— incipiebat luxuria 淫意始萌。
Suggest a Translation
See an image
pullulō āvī, ātus, āre
- 1 pullus, to put forth, sprout, shoot, come forth: ab radice, V.: tot pollulat atra colubris, swarms with, V.—Fig.: pullulare incipiebat luxuria, to spread, N.