rancor
Could not find rancoris in Logeion dictionaries.
rancoris masculine genitive singular of rancor
rancor, ōris, m. [ranceo, rancens].
- Lit., a stinking smell or flavor, rankness, rancidity (late Lat.), Pall. 1, 20, 2; 11, 10, 2. —
- II Trop., an old grudge, rancor, Hier. Ep. 13, 1.
rancor, ōris, m. (ranceo), I) das Ranzige, der ranzige Geschmack, -Geruch, Pallad. 1, 20, 2 u. 8, 10, 2. – II) übtr., alter Haß, -Groll (franz. rancoeur), Hieron. epist. 13, 1. Augustin. epist. 73, 11.
a restnes , ~or
ne rigor et rancor mentis penitralia turbent
si ‥ placidum ‥ animum et sine querela controversiae ac ~oris haberent
rogavit enim regem ut me rogaret quatinus omnem mentis ~orem adversus eum pro hac causa conceptum omitterem
nullum cordis ~orem habebo adversus aliquem
antiquo ~ore inter Normannos et Francos renovato bellorum incendium exortum est
ex amaritudine potius et ~ore animi quam ex caritatis sinceritate videbitur processisse responsio
rangor, nequitia
rancŏr, ōris, m. (ranceo), rancidité, rancissure : Pall. 1, 20, 2 || [fig.] rancune (rancœur) : Hier. Ep. 134, 1.
Rancœur, hodie
Rancune. Tabularium Metropolis Turon. :
Conceperat adversus eum Rancorem
propter inobedientiam. Vita S. Hidulphi in Historia Mediani Monast. pag. 103 :
Absque pusillanimitate, amaritudine vel Rancore. Occurrit in formulari
Anglican. Thomæ Madoxpag. 383. apud
Conscientiæ nostræ testis est Dominus, post
reconciliatas amicitias nullum intercessisse Rancorem.
Veteri Rancore deposito.Rancore, qui proprie est putor ex vetustate et corruptione, ut apud Palladium lib. 1. cap. 20.
Omnes se invicem monuerunt, ut cuncti
universum animi Rancorem, pro quocumque conceptum negotio, a corde propellerent.
Isdem amabilis
pontifex magnam pro Romanis omnibus cœpit habere angustiam : et quo modo vel ordine ab
eorum cordibus tantum potuisset Rancorem sive timorem auferre, anxius cogitare.
Vita B. Petri episc. Anagn. tom. 1. Aug. pag. 240. col. 1 : Recuperavit clericus
officium artuum confractorum ; sed quoad vixit, dolorum ipsorum quantalibet sentiebat
vestigia, ut forte compungeretur attentius, Rancore pristino minime sublato.
Rancor, priori notione, a nostris redditus Rancœuret
Rancuer. Froissart. vol. 3. cap. 98 :
Tenoient ceux des frontieres de Guerles Rancœur et
maltalent couvert aux Brabançons. Lit. remiss. ann. 1364. in Reg. 96. Chartoph.
reg. ch. 323 : Le suppliant et feu Guillaume, dit le Flamment, buvoient à un
escot,... sans nulle Rancuer ou mauvaise excogitation. Hinc Rancureuses et haineuses paroles, Verba quæ
rancoremseu odium et iram spirant et fovent, in aliis Lit. ann. 1390. et Reg. 138.
Rancoremseu odium in aliquem habere, Italis
Rancurare. Charta ann. 1060. Marcæ Hispan. col. 1121 :
Et si fuerit ullus
homo vel femina, qui tollant ei aut tulerint prædicta omnia, aut aliquid de prædictis
omnibus, prædictus Artallus tantum adjuvet ei ad Rancorare et ad guerreiare per fidem
sine engan usquequo recuperatum habeat prædicta Lucia hoc totum quod perditum
habuerit.Rancor, ira : unde Rancordiosus, rancordia plenus. Ugutio et Joan.
de Janua : ex Italico Rancore, vel Gallico