randum
Arbitrandum, in Glossis Isid. Additur in Excerptis Pithœanis,
forte Rendum, a reor: quod est verisimillimum. Nostris alias
Randon, impetus erat et concursus multorum, ut in Hist. Johannis IV. Ducis Britan. apud Lobinell. tom. 2. Histor. Britan. col. 720 :
Quand les choisit, de plain Randon Il va deploier son panon. Proprie sanguinem abunde profluentem significat, unde ad plura translatum istud
vocabulum. Vide Nicottum, Borellum et Dictionarium universale Gallicum.Rondon, adverbialiter tantum sumi solet significatque Intrepide, inconsiderate, cum vi et impetu ; unde non nude
Randon, sed
de randon, scriptum reperimus. Hinc
Randonnée, Vis, impetus, et
Randonner, Magno impetu irruere. Lit. remiss. ann. 1477. in Reg. 206. Chartoph. reg. ch. 987 :
Le suppliant osta l'espieu à icellui Adam de tel
Randon, qu'il le fist cheoir à terre sur les mains.
MS. part. 1 : Ferrant avoit brochié de trenchans esperons, Et fiert si le premier, qui li vient, de Randons... Et Ferrant li court sus tout une Randonnée, Que sprevier ne faucon ne vole à recelée... Là se tret Gadifer pour le duc délivrer, En la grant presse a fet son cheval Randonner.