rauce
raucē, Adv. (raucus), heiser = kreischend, sonare, Serv. Verg. Aen. 9, 124: corvus strepitu vocis alias aves rauce ciet, Porphyr. Hor. ep. 1, 17, 50.
lingua palpitante, ~e prius loqui cepit, et quasi balbutiendo cum difficultate verba formare, ut vix a circumstantibus posset audiri
~e hoc canunt homines, clare angeli
si sit ibi chorda que ~e sonet aut strepat, ne indicet discordiam, omni studio ad consonantiam reducatur
raucus ‥ unde ~e, -ius, -issime, adv.
raucē (raucus), adv., dʼune manière rauque : Serv. En. 9, 124.