reluctor
reluctor, to struggle against, resist, make opposition
Could not find reluctantis in Logeion dictionaries.
reluctantis present active participle neuter genitive singular, present active participle masculine accusative plural, present active participle feminine accusative plural, present active participle feminine genitive singular, present active participle masculine genitive singular of reluctor
rĕluctor, ātus, 1 (abl. part. pres. reluctanti, Ov. Am. 3, 4, 14), v. dep. n., to struggle against any thing, to resist (poet. and in post-Aug. prose; syn.: repugno, renitor, adversor).
- I Lit.: visit cubiculum, in quo reluctantis et impulsae (uxoris) vestigia cernebantur, Tac. A. 4, 22: huic spiritus oris Multa reluctanti obstruitur, Verg. G. 4, 301: reluctantes dracones, Hor. C. 4, 4, 11; Ov. Am. 3, 4, 14: hostis reluctans, id. ib. 2, 9, 12; Curt. 6, 2, 6.— Poet., with inf.: equites illic poscentia cursum Ora reluctantur pressis sedare lupatis, Claud. in Ruf 2, 354. —
- 2 Transf., of inanimate subjects: Mycale, quam deduxisse canendo Saepe reluctatae constabat cornua lunae, Ov. M. 12, 264: inter obstantia saxa fractis aquis ac reluctantibus, Quint. 9, 4, 7: reluctantur faces, Sen. Herc. Oet. 1729: domitare ventos reluctantes, Plin. Pan. 81, 4.—
- II Trop., to oppose, resist; to be adverse or reluctant: reluctatus invitusque revertens in Italiam, Vell. 2, 102, 5; cf.: diu sum equidem reluctatus, Quint. prooem. § 1: diuque precibus ipsum reluctatum aegre vicerunt, ut, etc., Curt. 8, 2, 11; cf. Mart. 5, 35, 5: his tot tantisque rationibus, quamquam multum reluctata verecundia Principis nostri, tandem tamen, cessit, Plin. Pan. 60, 4: fatis reluctantibus, Petr. 111 [not found].
- 1 ☞Act. collat. form: faucibus ipsis hiantis Cerberi reluctabat, Ap. Met. 4, 20, 7; pectus et venter reluctabat, id. ib. 7, 5, 10; Fulg. contr Verg.—
- 2 Reluctatus, in a pass. signif., Claud. Rapt. Pros. 1, 42.
re-luctor, ātus sum, ārī, dagegenringen, sich sträuben, sich widersetzen, I) eig.: uxor reluctans, Tac.: draco reluctans, Hor. – von Lebl., etesiae reluctantur navigationi, Plin. ep.: luna reluctans, dem Zauber widerstrebend, Ov. met. 12, 264. – II) übtr.: reluctatus invitusque, Vell.: multum reluctata verecundia principis nostri, Plin. pan. – m. folg. Infin., sich (dagegen) bemühen usw., Claud. in Ruf. 2, 354.
See: reluctari
rĕluctor, (12) ātus sum, ārī, intr., lutter contre, opposer de la résistance : uxor reluctans Tac. Ann. 4, 22, la femme opposant de la résistance, cf. Hor. O. 4, 4, 11 ; ventos reluctantes domitare Plin. Min. Pan. 81, 4, dompter la violence des vents contraires ; diu precibus reluctatus Curt. 8, 2, 11, ayant résisté longtemps aux prières, cf. Plin. Min. Pan. 60, 4.
reluctor , aris, ari. d. (ei.)
敵。逆。拒。Ore reluctanti fulminis ire modo 馬硬口而跑如電。
Suggest a Translation
See an image
敵。逆。拒。Ore reluctanti fulminis ire modo 馬硬口而跑如電。
Suggest a Translation
See an image
re-luctor ātus, ārī, dep.,
- to struggle against, resist, make opposition: Multa reluctans, V.: reluctantes dracones, H.: Vidi equum . . . Ore reluctanti ire, O.: producentibus eam reluctans, Cu.: precibus ipsorum reluctatus, Cu.