rheda
rhēda, v. raeda.
rhēda, ae, f., s. raeda.
rhēda (14) (rēd-, ræd-), æ, f. (mot gaulois : Quint. 1, 5, 57 ), chariot [à quatre roues] : Cæs. G. 1, 51, 2 || char, voiture [de voyage], carrosse : Cic. Mil. 28 ; Phil. 2, 58 ; Att. 5, 17, 1 ; Hor. S. 1, 5, 86 ; meritoria Suet. Cæs. 57, voiture de louage.
Plurima
Gallica valuerunt, ut Rheda , Petoritum quoque, quorum altero Cicero tamen, altero
Horatius utitur. Fortunatus lib. 3. Poem. 20 : Curriculi genus est, memorat quod Gallia Rhedam , Molliter incedens orbita sulcat humum. Exiliens duplici bijugo volat axe citato, Atque movet rapidas juncta quadriga rotas. Rhedæ cursuales, quarum erat in Cursu publico, in lege 9. Cod. Th. de Legatis. De iis plura Jacobus Gothofred. in Paratit. ad tit. Cod. Th. de Cursu publico.
(rhēda, rhēdārius) see raed-.