rhythmice
rhythmĭcē, ēs, f., = ῥυθμική, sc. τέχνη,
- the art of observing rhythm: rhythmice est ars omnis in numeris, Mart. Cap. 9, § 969.
rhythmicē, ēs, f. (ῥυθμική), die Lehre vom Rhythmus, die Rhythmik, Mart. Cap. 9. § 969.
post mortem micuerunt miracula, sicut rithmice quondam cecini: nam nonnullis passa annis morborum molestiam, / defecatam et excoctam Deo dedit animam
orationem ‥ quam rithmice ad beatam matrem Annam edidi
historias et sermones ‥ et visiones istas ‥ Anglica lingua, nobili stylo rhythmice dictavit
gaudia beate virginis edita ritmice ex dictamine Iohannis de Hovedene
facientes de eo quendam cantum rythmice in Anglico continentem verba contra honorem regis
rhithmicus ‥ i. dulciter sonans, unde rhithmice adv.
rhythmĭcē, ēs, f. (ῥυθμική), la science du rytnme : Capel. 9, 969.