ricula
rīcŭla, ae, f. dim. [rica],
- a small veil, Turp. ap. Non. 539, 25; 549, 11; Isid. 19, 31, 5.
rīcula, ae, f. (Demin. v. rica), das kleine Kopftuch der röm. Frauen (s. rīca), Turpil. com. 74. Vgl. Fest. 277 (a), 5. Paul. ex Fest. 276, 1. Isid. orig. 19, 31, 5.
rigula,feaxnet
rigula, mitra
duas ~as vocatas(v.neckerchers
unam ~am, A.a handkercheffe
rīcŭla, æ, f. , dim. de rica ; Turpil. Com. 74.
Mitra virginalis capitis, in Glossis Arabico-Lat. Forte
Reticula. Vide in hac voce.
Riculapatet ex hoc Turpilii loco apud Nonium :
Interea aspexi virginem
injectam in capite Riculam indutam ostrinam. Est autem Riculadiminutivum a
Rica, Flammeum virgineum, apud Varronem lib. 4. de Lingua Lat. et apud Festum. Hinc emendandus Isidorus lib. 19. Orig. cap. 31. ubi male :
Rigula, pro
Ricula, est mitra virginalis capitis.