riesa
Resides terræ, ut quidam censent : at Consuetudo Herliacensis art. 4. indicat ita dictas, quasi
rejectas, et derelictas,
Centuriæ desertæ, in leg. 10. eodem.
Deserta et squalida loca, in leg. 2. et 12. eod. Cod. de Indulg. debit. (11, 28.)
Inutiles, defectivi, in leg. 3. eod. Cod. de Exaction. (11, 7.) Apud
Aggenum de Limitib. agror. dicuntur Relicta loca, quæ sive iniquitate locorum
assignari nequiverunt, sive ex voluntate conditoris, hoc est, mensoris relicta, limites
minime acceperunt : vel denique quæ vis aquæ obtinuit. Quæ quidem loca plerumque proximi
possessores invadunt, et opportunitate loci irritati agrum obtinent, etc. Charta Hugonis
de Montcornetanni 1222. in Tabulario Fusniacensi :
Pasturare poterunt,
per omnia nemora mea, exceptis quibusdam locis, quæ vulgo dicuntur Rieses... In
prædictis vero Riesis pasturare non poterunt. Ibidem : In Riesis meis
dedi et concessi annuatim eisdem decem cartatas feni. Riez et pasturages, in
Consuetud. Bononiensi art. 133. Laisser les terres en Riets, in Atrebatensi
veteri art. 39. 62. Sive dictæ terræ remaneant en Riés, sive
sint bene et competenter cultæ et seminatæ, sive non, etc. Cinq camps de terre en Riés
et non valoir, in Reg. Corb. 13. sign. Habacucad ann. 1509. fol. 9. v°.
Riepe, eadem, ni fallor, notione, in Charta Rich. dom. de Dampetra ann. 1281. ex Chartul. eccl. Lingon. fol. 39. v° :
Les Riepes de Montoz, où il hay plain et bois,