ronchus
ronchus (rhonchus), ī, m. (ῥόγχος), I) das Schnarchen, Mart. 3, 82, 30. – II) übtr.: a) das Quaken der Frösche, Apul. met. 1, 9. – b) der schnarchende od. näselnde Ton, des Spötters, Mart. 1, 3, 5 u. 4, 86, 7.
ronchus, v. rhonchus.
ronchisconsitus. Charta Henrici IV. Imp. ann. 1115. tom. 2. Bullarii Casin. pag. 133. col. 2 :
Illi restituo.... Ronchum et totam etiam Sanctam Mariam in Tribbo et ambo
molendina. Statuta Vercell. lib. 6. fol. 137. verso : Item quod habeant
precipua omnia prata, que sunt extra nemora, et omnes Ronchos, et terram cultam et
vineas, quas ipsi Comites et Domini et Prior predictus nomine Ecclesie tenere soliti
sint, etc. Vide Runcalis et Runchi.