runcare
herbas hae runcant [sc. formicae ]
~are, herbas vellere
runcatione,(par serclure, a runco, -as,sarder
runcant,(rachent
crux molaris, seu bicornis potius, que et tricornis forte alias fiat, crux canura, ~ata vel averrunca
ruerededucunt Perottus et Martinius. Ille scribit :
Omnes qui
laborant terras....... teneantur eas terras arare... zapolare et, si opus fuerit,
mundare et Roncare.Terram autem illam, quam Roncabo,
frui debeo per annos tres. Ronscher, eadem notione, in Ch. ann. 1301. ex Lib.
rub. Cam. Comput. Paris. fol. 137. v°.Ordinamus quod
aliquis terrigena, forensis, non sit ausus, nec possit, nec debeat in nemoribus Cadubrii
Ronchare, vel Ronchari facere, fractare vel fractari facere, nec lignamen aliquod
incidere,...... infra duo miliaria prope onfinia Cadubrii.Ronchissare. Plauto, Stertere, Hispan.
Ronco, Runcat.
Immunis
fuit eorum, qui ad hominum intuitum Runcantes sive grunnientes sibi tantum vacant
solitarii. Vide Ronchare.stertere naso, glossa msc. legitur
i. Runcare. Item VI, 306. ad verba
absorbeat aera sanna, glossa msc. adest
Runcatione, rictu oris. Certe Itali vulgariter dicimus
stertere, et in superioris Ialiæ dialectis
Rouchier. Eventa Remis ann. 1396. ex Cod. MS. S. Vict. Paris. :
Et commença (le
Diable) à Rouchier moult fort. Consolat. Boet. MS. lib. 4 : Car assez tost après mangier, Chilz geans print fort à Rouchier, Et dormir fort par habundance. Rungier, pro
Naziller, Naso vocem emittere, in Mirac. MSS. B. M. V. lib. 1 :
Cil moine, cil abbé crollant Doivent tousjours leis un piler, Siaumes Rungier et murmeler.