ruptio
ruptĭo, ōnis, f. [rumpo],
- a breaking, fracture; an injuring, damage; in plur., Dig. 9, 2, 27, § 17.
ruptio, ōnis, f. (rumpo), a) aktiv = die körperl. Beschädigung, Plur., Ulp. dig. 9, 2, 27 § 17. – b) passiv, das Zerspringen, Bersten, tunicularum oculi, Marc. Emp. 8. fol. 96 (a): aurium interior, Sex. Placit. de medic. 4, 13 lemm.: Plur., ruptiones ex ictu tunicularum, ibid. 4, 8.
quid est ergo peccatorum confessio, nisi quaedam vulnerum ~o, quia peccati virus salubriter aperitur in confessione, quod pestifere latebat in mente?
tres ~onum pustule, instar grassantis fistule, circa medium ipsius pectoris proruperunt
in his autem et illud perpenditur an semita una descenderit [sc. fulmen ] an multipharia aeris ~one diffusos sparserit ignes
empici facti ex precedenti apostemate si non purgentur in quadraginta diebus post ~onem in ptisim transeunt
ex ~one nubis per vaporem inflammatum in eo nascitur coruscatio
quod reparacio seu distruccio dict' le Fysshgart non impediat reformacionem aliorum attemptatorum nec introducet ~onem presencium treugarum
ruptĭō, ōnis, f. (rumpo), effraction, bris : Ulp. Dig. 9, 2, 27.
Lex Aquilia eas
Ruptiones, quæ damna dant, persequitur.