scamnellum
scamnellum, ī, n. (Demin. v. scamnum), das Bänkchen, Schemelchen, Prisc. 3, 38: sc. tuorum pedum, Paul. Nol. carm. 1, 60 (Class. auct. 5, 371).
scamnellum, P. Nol. Carm. 1, 60 [citation incohérente non retrouvée] ; Prisc. Gramm. 3, 38, et scamnŭlum, ī, n. , Diom. 325, 32, c. scamellum.
Scamnellariinuncupati. Mirac. S. Emmer. tom. 6. Sept. pag. 510. col. 1 :
Erat quidam homo pauperculus,... non baculo suffultus, sed Scamnellis innisus,
magis viam repsit, quam ambulavit. Cumque circa horam prandii ventum esset ad quendam
fontem laticis perspicui, dixit Scamnellarius ad itineris socium, etc. Scamnellarius
homuncio aquam hauriens, etc. Vide Scamellum.