scitulus
scītŭlus, a, um, adj. dim. [1. scitus, A. 2.],
- handsome, pretty, neat, trim, elegant (ante- and post-class.): facies, Plaut. Rud. 2, 7, 7 (565): forma atque aetatula, id. ib. 4, 1, 3 (894); Ap. Met. 2, 6, 16; juvenem formulae scitulae, id. ib. 3, 15, 22; caupona, id. ib. 1, 7, 24; pusiones, Arn. 5, 179.—Adv.: scītŭlē, elegantly, gracefully, Ap. Met. 2, 19, 9; 7, 11, 10; 10, 30, 18.
scītulus, a, um (Demin. v. scitus), fein, schön, allerliebst, facies, forma, Plaut.: caupona (Gastwirtin), Apul.: pusiones, Arnob.: Plur. subst., scituli, schöne Leute, Schönheiten, Arnob. 2, 6.
scītŭlus, a, um (scitus), joli, mignon, charmant : Pl. Rud. 565 ; scituli Arn. 2, 6, de jeunes élégants.
Ut
intervalla et numeros vocum conferant Scitulæ ac modulentur sorores. Forma
scitula, id est, elegans, apud Plautum Rud. act. 4. sc. 1. HincPuellæ Scitule ministrantes, apud Apuleium lib. 2. Metamorph. et alibi.