scopus
scŏpus, i, m., = σκοπός,
- a goal, target: in pueri procul stantis, praebentisque pro scopo dispansam dextrae manūs palmam, sagittas direxit, Suet. Dom. 19 (dub.; Roth, scopulo; cf. σκοπός, in trop. sense, Cic. Att. 8, 11, 2).
scopus, ī, m. (σκοπός), das Ziel, nach dem man schießt, Suet. Dom. 19 (Roth u. Ihm lesen scopulus, w. s.): übtr., nos ad hunc scopum dirigere, Cassian. coll. 1, 5.
dicitur ‥ scotomia quasi scopomia a ‘~os’ quod est videre vel intendere
o scopo [i. e. ὁ σκοπός ], i. praedestinatio, quod unusquisque habet praedestinationem in mente cujuslibet libri antequam scribat
~us Hermetice doctrine est medicina quedam universalis
~on [l. ~os ], puritas
~on [l. ~os ], puritas
1 scŏpus, (16) ī, m. (σκοπός), but (cible) : *Suet. Dom. 19 || [fig.] Cassian. Coll. 1, 5.
2 scōpus, c. scopio : Varro R. 1, 54, 2, v. Keil.
Post Missam ducet Camerarius pauperes in illud cimiterium, et faciet Leg. forte Scyphum.
Copus
vini, Cyathus unus, Gall.