scutatus
scutatus, armed with a long shield
Frieze-Dennison Vergil
scūtātus, a, um: adj. (scūtum), equipped or armed with a shield, 9.370.
Could not find scutati in Logeion dictionaries.
scutati masculine genitive singular, masculine vocative plural, masculine nominative plural, neuter genitive singular of scutatus
scūtātus, a, um, adj. [scutum].
- Armed with a scutum (long shield): cohortes, * Caes. B. C. 1, 39: milites, Liv. 8, 8; 33, 14: equites, Verg. A. 9, 370: manus, Sil. 6, 211. —
- II Subst.
- A scūtāti, ōrum, m., troops bearing shields (opp. the equites): quattuor milia scutatorum, Liv. 28, 2, 4.—
- B = scutarius, II. 2.; Inscr. Orell. 3448 (belonging to A. D. 256).
scūtātus, a, um (scutum), mit einem Türschilde-, Langschilde versehen, cohortes, Caes.: quattuor milia scutata, Liv. 28, 2, 4: manus, Sil.: equites, Verg.: praefectus scutatae cohortis (Leibkohorte, s. scūtāriusno. II, A, 2), Corp. inscr. Lat. 11, 3801. – Plur. subst., scūtātī, ōrum, m., Langschildner, turba scutatorum, Liv. 8, 8, 5.
de panno ~o
siquis monachus ‥ nimis curioso ‥ apparatu uti presumat, viz. zonis aut bursis de serico seu ~is, cultellis, sigillis
albe ~e auro non brudate cum diversis armis sunt tres(
de avibus: ‥ scutacus,ragofinc
nomina volucrum: ‥ ~is,ragofinc
scutacus,ragere
scūtātus, (14) a, um (scutum), muni dʼun bouclier : Cæs. C. 1, 39, 1 ; Virg. En. 9, 370 || scutati, m. pl., soldats armés de boucliers : Liv. 28, 2, 4.
Scutati ,
armati, sunt. Ammianus lib. 31 : Punito Scutato proditore, qui festinare
Principem ad Illyricum barbaris indicarat. Charta Eberardi Archiep. Trevir. ann.
1052. apud Brower. lib. 11. Annal. Trevir. pag. 655. 1. edit : Episcopo Treviricæ
sedis servitium faciat, scilicet 40. Scutatos ex ista parte Alpium.... mittat.
Præterea si in villam cum sex Scutatis venerit,
thelonearii ter in anno servient ei.scūtātus
adj.
- scutum, armed with a long shield: cohortes, Cs.: milites, L.: equites, V.