segrex
sē-grex, ĕgis (collat. form sēgrĕgus, Aus. Parent. 8, 10), adj. [grex],
- apart, separate (post-Aug. and mostly poet.): agere vitam segregem, Sen. Ben. 4, 18, 2: segregem, id. Hippol. 1208: civitates situ segreges, Sid. Ep. 9, 3; Prud. Cath. 7, 28: segrege formā, i.e. different, id. Ham. 804: segrege regno, divided, id. ib. 66.
sē-grex, gregis, abgesondert, getrennt, agere vitam segregem, Sen. de ben. 4, 18, 2: novā gnatum nece segregem (zerrissen) sparsi per agrum, Sen. Hipp. (Phaedr.) 1209 (1218): civitates situ segreges, Sidon. epist. 9, 3 (u. so oft bei Eccl.): m. Genet., quasi publici mali segrex, Sen. contr. 7, 6 (21), 20. – Nbf. sēgregus, a, um, Auson. parent. 10, 10. p. 45 Schenkl.
[equum ] instabili feritate superbum noviter quippe ~egem et domitum
divisivus ‥ separatus, semotus, sejunctus, ~ex ‥ segregatus ‥ dissociatus
hec ars [sc. ars ditans ] gregarios solet erigere / et inter segreges in alto ponere
mortis interrite dura citacio / non parcit segregi neque gregario
exgrex, extra gregem aliorum, nobilis, celticus, illustris ‥ authenticus, ~ex, insignis
componitur etiam grex et hic et hec et hoc ~ex, -gis, i. nobilis, quasi seorsum a grege aliorum
sēgrex, (15) ĕgis (se 2, grex), séparé [des autres], placé à part, isolé, à lʼécart : Sen. Ben. 4, 18, 2 || différent, divers : Prud. Ham. 804.
Hoc solum tamen libere gemo, quod
turbine dissidentium partium Segreges facti, mutuo minime fruimur aspectu. Civitates
situ Segreges, apud eumdem lib. 9. Epist. 3. Utuntur præterea Seneca de Benef.
lib. 4. cap. 18. et Prudentius Hamart. v. 803. Pro Liber, immunis, occurrit in Cod. Theod.
leg. 15. lib. 6. tit. 26. de Prox. : Quotiens equorum aliarumque rerum procedit
indictio, in sacris Scriniis militantes immunes ac Segreges habeantur. Vide
Segregus.