sibi
1 sĭbĭ et sĭbī, dat. de sui.
se, quod habent aliæ loquendi formulæ, ubi de Sacramentis. Lex Frision. tit. 1. § 9 :
Sibi duodecimus juret, ubi tit. 14. § 1. 3. 4. 5 :
Sua duodecima manu juret. Tit. 2. § 5 : Sibi quarto sacramentum
juret. Lex Ripuar. tit. 33. § 2 : Sibi septimus in arabo
conjuret. Occurrit eadem formula eod. tit. 58. § 5. tit. 66. et in Lege Longob.
lib. 1. tit. 19. § 2. tit. 23. tit. 25. lib. 2. tit. 21. tit. 28. illi, in Charta ann. 1262. apud Rymer. tom. 1. pag. 741 :
Dominica vero sequenti adivimus dom. Reginam Franciæ apud S. Germanum in Laya, et
negotia vestra, prout nobis injunctum fuerit, Sibi exposuimus. Bulla Johannis
XXII. PP. ann. 1327. apud eumd. tom. 4. pag. 321 : Quæ quidem promissio fuit postea
adimpleta, cum Sibi (Petro) Christus dixit, Quodcumque ligaveris super
terram, etc. Ita vicissim Eipro
Sibi, non semel occurrit. Gregor. Turon. Hist. Franc. col. 564 :
Mundericus qui..... regnum Ei deberi dixit.Joannes archiepiscopus Rigensis,....... assumptis Sibi pluribus bonis, honestis
et religiosis viris, ad prædictos.... festinans percessit.